Niech cię nie niepokoją,
Cierpienia twe i błędy,
Wszędy są drogi proste lecz i manowce wszędy,
O to chodzi jedynie by naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi , gdzie indziej niż się chciało.
Zostanie kamień z napisem :
" Tu leży taki i taki ",
Każdy z nas jest Odysem , co wraca do swej Itaki.
Leopold Staff fragment wierszu " Odys.".
PROLOG
Widzę wodospad, biegnę przed siebie , lecz jakoś wydaje mi się, że biegnę do nikąd .Nie mam celu, ale biegnę dalej .Chcę się zatrzymać, ale nie potrafię. To naprawdę wyczerpujące, powoli opadam z sił. Wreszcie coś widzę ,czyżby mój wysiłek opłacił się ? Widzę to ! Czy to moje dzieciństwo ? Uśmiechająca się do mnie ? Czy to może ta wiara , która aż bije pełnym blaskiem !? Wszystko co kocham i w co głęboko wierze .Tylko dlaczego nadal nie mogę się zatrzymać ? Czuję ten wielki wysiłek ! Nie czuję moich nóg ! To naprawdę straszne , ale wiem , że tak chyba musi być. Zamykam oczy , widzę różne kolory tęczy i nagle....pustka , wszystko pokrywa barwa bieli , ale widzę ten jeden kolor tam w głębi , to... Nie wiem czemu , ale to kolor różowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz